پنج دلیل برای خوردن عسل

پنج دلیل برای خوردن عسل

دلیل اول: عسل به تنظیم قندخون کمک می‌کند

چگونه ممکن است با خوردن قند، قند خون کنترل شود؟ این موضوع خلاف عقل سلیم است. اما واقعیت دارد! دلیل موضوع به قرار زیر  است:

عسل به طور عمده از دو نوع قند درست شده است که به وسیله زنبورهای عسل از سوکروز و گلوکز موجود در شهد ساخته می شود و با نسبت بسیار مناسب به شکل مولکول‌های گلوکز و فروکتوز در دسترس ما قرار می‌گیرد. تعدادی از انواع عسل‌ها حاوی اندک مقداری گلوکز بیش از فروکتوز هستند. و تعدادی دیگر، به همان نسبت این مواد در سیب یا گلابی یا دیگر میوه هاست. در واقع، به یک قاشق عسل به عنوان نوعی میوه بنگرید. چنان چه یک سیب در روز، پزشک را دور نگاه می‌دارد. عسل از گلوکز و فروکتوز درست شده است. بیشتر کربوهیدرات‌ها (مانند سیب زمینی، ذ رت، آرد، ماکارونی یا برنج) یا تنها از گلوکز ساخته شده‌اند یا به محض خورده شدن با سرعت زیاد مولکول آنها شکسته می‌شود و به گلوکز تبدیل می‌شوند. این ترکیب یکتای قندها با میزان دقیقا مناسب (یک قاشق غذاخوری عسل در هر نوبت) است که به عسل توان ویژه‌ی تنظیم قندخون را می‌بخشد.

کلید کار مقدار فروکتوز موجود در عسل است. فروکتوز قادر است آنزیم موجود در هسته‌ی سلول کبدی (گلوکوکیناز) را فعال سازد و از این رهگذر به کبد امکان می‌دهد که گلوکز را به درون خود بکشد و آن را به گلیکوژن (مولکول های چند گانه گلوکز که به همدیگر انتقال یافته‌اند) تبدیل و آن را برای مصرف آنی مغز و کلیه‌ها و کلبول‌های قرمز خون ذخیره سازد. بدون فروکتوز، گلوکز فقط از کبد می‌گذرد و وارد گردش خون می‌شود و باعث بالا رفتن میزان قند خون می‌شود که به نوبه‌ی خود سبب ترشح میزان بالای انسولین می‌گردد. آنگاه انسولین گلوکز را به درون سلول‌های ماهیچه‌ای می‌برد، جایی که به شکل گلیکوژن  ماهیچه ای ذخیره می‌شود یا به چربی تبدیل می‌گردد. هنگامی که گلوکز وارد سلول‌های ماهیچه‌ای گردید، دیگر از آنجا نمی‌تواند بیرون آید و تنها برای تأمین سوخت، ماهیچه در آنجا باقی می‌ماند. در حضور فروکتوز، گلوکز از خون زدوده می‌شود (بنابر این سطح قند خون را به شکلی کنترل شده‌تر از انسولین پایین می‌آورد، و آن را وارد سلول‌های های کبدی می‌سازد، جایی که به گلیکوژن تبدیل می‌گردد. این کنش فروکتوز است که به عسل توان تنظیم قند خون را می‌بخشد. گلوکزی که به شکل گلیکوزن در کبد ذخیره شده است، برخلاف گلیکوژن ماهیچه‌ای، در زمانی که قندخون افت می‌کند برای مغز و دیگر اندام‌ها، در دسترس است. این  آزادسازی گلیکوژن جلوی پایین آمدن قند خون (هیپوگلیسمی) را در زمانی که گلوکز مورد نیاز است می‌گیرد، مانند مدتی که شخص در خواب است یا به ورزش می‌پردازد.

به جای پرهیز از مصرف عسل، این ماده را باید به عنوان غذایی طبیعی برای بیماران دیابتی توصیه کرد. این ماده کمک خواهد کرد تا قند خون در دامنه‌ی طبیعی باقی بماند. به نظر می‌رسد که هر چه عدم تحمل شخص برای گلوکز بیشتر باشد، توان عسل برای تنظیم قند خون بهتر خواهد بود. حتی کسانی که دچار دیابت نوع 1 هستند، از خوردن عسل و  حذف قند و گلوکز مایع از جیره‌ی غذایی خود سود خواهند برد.  عسل در دوزهای معتدل سه تا پنج قاشق چای خوری در روز را می‌توان بدون خطر و عوارض جانبی یا مشکلات دیگر مصرف کرد، حتی در کسانی که بدنشان توان اندکی برای تحمل دیگر انواع قند دارد. نوشیدنی‌های انرژی‌زای عسلی حاوی عسل است. هیچ شیرین کننده‌ی دیگر، هیچ گونه قند دیگری در آن به کار نرفته و در ساخت آنها فقط عسل به کار رفته است. نوشیدن عسل عملاً می‌تواند به تنظیم سطح قند خون کمک نماید وهمچنین به شخص انرژی ببخشد.

دلیل دوم : عسل کیفیت خواب را بهبود می‌بخشد

آیا شما چندین بار در طول شب از خواب بیدار می‌شوید، بیش از یک بار از خواب بیدار می‌شوید که به دست شویی بروید، حدود ساعت 2 بامداد از خواب بیدار می‌شوید و دیگر نمی‌توانید به خواب بروید، با خستگی شدید از خواب بیدار می‌شوید، در ساعات اولیه صبح دچار عرق ریختن شبانگاهی می‌شوید، با احساس تهوع از خواب بیدار می‌شوید و کلاً خوابی ناآرام دارید، این علائم ممکن است نشانه‌های چیزی باشد که گاه استرس سوخت و سازی نامیده می‌شود.

این موضوع نشان می‌دهد که به جای تجدید قوا و بازگشت به حالت عادی که در حین خواب پیش می‌آید، بدن شما دچار تعادل انرژی منفی گردیده است. ترمیم، ماهیچه انجام نگرفته است. توده استخوان سالم کاهش یافته است. سیستم ایمنی از نو شارژ نشده  است. فشار خون شما بالاتر از میزان مورد نیاز است. قلب شما بهترین فرصت را برای «استراحت در حال پرواز» و  تجدید قوا را از دست داده است. یکپارچگی حافظه و توا ن یادگیری شما تحت تاثیر قرار گرفته است. سوخت و ساز قند خون شما آسیب دیده است. ریسک‌های بدن شما برای بیماری قند، افسردگی، بیماری تیروئید، پوکی استخوان، بیماری آلزایمر، زخم معده وقفه‌ی تنفسی در حین خواب (آپنه) و دیگر بیماری‌ها همگی افزایش یافته است. بدن شما گرایش بیشتری برای کسب اضافه وزن دارد. سوخت و ساز چربی نیز تحت تاثیر قرار گرفته است بدین مفهوم که بدن شما در حین خواب مقدار چربی کمتری از آن چه می‌توانست مصرف کند را سوزانده است. و برخلاف سوزاندن چربی، که سو خت طبیعی برای ترمیم و تجدید قوا در حین خواب است، بدن شما آغاز به تخذیب پروتئین برای تأمین سوخت ضروری در حین خواب کرده است.

خبر خوب این که  امکان دارد هوشیارانه و بدون دغدغه به خواب رویم! و با انجام چنین کاری، نه تنها در حالی از خواب بر می‌خیزید که احساس می‌کنید بیشتر استراحت کرده‌اید، بلکه همچنین این ضرب المثل قدیمی را  تجربه کرده‌اید که می‌گوید «یک اونس پیش‌گیری» ارزشمندتر از «یک پاوند درمان» است.

در تمام طول زندگی به ما گفته شده است که پیش از خواب نباید چیزی بخوریم زیرا «این مواد فقط به چربی تبدیل خواهد شد» آن عده از ما مردم که به این خرافه باور دارند در حالی به رختخواب می‌روند که کبدشان تا تقریباَ نیمه از گلوکز پر شده است. این موضوع بدان مفهوم است که بدن ما تنها برای سوخت رسانی به مغز به جای شش یا هشت ساعت به مدت سه تا چهار ساعت ذخیره‌ی سوخت در اختیار دارد. مگر این که هر شب ساعت 2 بامداد سراغ یخچال بردیم، مغز در ساعات اولیه صبح بدون سوخت خواهد شد. وقتی که چنین چیزی اتفاق می‌افتد، باعث شروع استرس سوخت و سازی می‌گردد. غدد فوق کلیوی آدرنالین و کورتیزول ترشح می‌کنند که باعث می‌گردد که بدن با تخریب پروتئین ماهیچه‌ای گلوکز تازه برای تامین سوخت مغز برای بقیه‌ی طول شب فراهم سازد. تنها زمانی که مغز متقاعد گردد که سوخت کافی برای بقاء در طول شب در اختیار دارد شما دوباره می‌توانید به خواب روید. سوخت رسانی به مغز در حین خو اب از نخستین الویت برخوردار است. در طول هشت ساعت خواب یا در همین حدود، مغز برای نیازهای خود به انرژی منحصراَ به کبد و اندوخته‌ی گلیکوژن آن وابسته است.

عسل برای مغز و در حین خواب غذایی ایده آل است. خوردن عسل در ساعات دیروقت شب و پیش از خواب ذخیره‌ی گلیکوژن کبد را سرشار می‌سازد و این اطمینان را ایجاد می‌کند که فیزیولوژی تجدید قوا می‌تواند به شکل لاینقطع در طول مدت خواب ادامه یابد و مصرف عسل در پیش از خواب بار گوارشی بزرگی بر دوش معده و لوله‌ی گوارش قرار نمی‌دهد که در طول شب سطح فعالیت خود را پایین می‌آورد.

خوردن یک  قاشق غذاخوری عسل در پیش از خواب باعث فعال سازی فیزیولوژی خواب و تجدید قوا می‌گردد و اطمینان را فراهم می‌سازد که انرژی بهینه در طول ساعات بی‌غذایی شب برای مغز فراهم خواهد شد. این استراتژی ساده جلوی وقوع استرس سوخت و سازی را در طول شب می‌گیرد، خطر همه‌ی انواع بیماری‌های سوخت و سازی و بیماریهای مذکور در بالا را می‌گیرد و باعث بهبود یکپارچگی حافظه و یادآوری مطالب می‌گردد. با خوردن عسل خواب خوشی داشته باشید!

دلیل سوم: عسل باعث بهبود سیستم ایمنی می‌گردد

کیفیت نامطلوب خواب اثر منفی قوی بر سیستم ایمنی بر جای می‌گذارد. نقش مثبت عسل در ارتقای خواب ترمیمی، پایدارسازی قندخون و فراهم آورن انرژی برای فرد در طول مدت بی‌غذایی شبانگاهی توضیح می‌دهد که به چه علت این ماده چنان آثار فیزیولوژیک توانمندی بر سیستم ایمنی بر جای می‌گذارد. عسلی که درست پیش از خواب خورده شود، آزاد شدن ملاتونین در مغز را افزایش می‌دهد. مشخص شده است که ملاتونین اثر محرک بر روی عملکرد ایمنی دارد. همچنین ملاتونین به عنوان هورمون ضد استرس قوی شناخته می‌شود. هنگامی که در حین خواب از ذخیره‌ی گلیکوژن کبد انرژی پایداری در اختیار مغز قرار می‌گیرد، استرس سوخت و سازی حذف می‌شود یا کاهش می‌یابد و تولید ملاتونین افزایش می‌یابد.

استاندارد زرین برای تجدید اندوخته‌ی کلیگوژن کبد از پیش از خواب عسل است. نه تنها این ماده وضع خواب را بهبود می‌بخشد، عملکرد سیستم ایمنی نیز بهبود خواهد یافت. مشاهدات بالینی نشان داده است مصرف مرتب عسل منجر به افرایش شمار پلاکت‌ها، پایداری سطح هموگلوبین و بهبود شمار گلبول‌های سفید خون می‌شود، نتایجی که همگی با بهبود عملکرد سیستم ایمنی ارتباط دارد.

دلیل چهارم :  عسل عملکرد مغز و تیزهوشی شما را بهبود می بخشد.

 معلوم شده است که  بدهکاری خواب یا محرومیت نسبی مزمن از خواب به علت کیفیت ضعیف خواب اثری مخرب بر سوخت و ساز کلی انرژی بدن دارد. اثرات متقابل سمی سوخت و ساز مختل شده انرژی و محرومیت نسبی مزمن از خواب عامل زمینه ساز کاهش ملاتونین و از دست دادن عملکرد مغز به مرور زمان و بر اثر پیری است. ناتوانی در فراهم آوردن انرژی کافی برای مغز در طول  خواب اثر مخرب چشمگیری بر سوخت و ساز و بر حافظه و یادگیری دارد.

طرفه این که مهم‌ترین منفی در تامین انرژی مغز بر اثر  افزایش مصرف غذا و تولید بیش از اندازه ی انسولین قرار دارد که در پی این رخداد پیش می‌آید. وجود انسولین اضافی در سیستم عصبی اثر منفی ژرفی بر سوخت و ساز مغز و بر حافظه و یادگیری دارد. انسولین اضافی (هیپرانسولین) جلوی جذب گلوکز به مغز را می‌گیرد ، و مایه‌ی گرسنگی کشیدن نسبی مغز خواهد شد. در واقع در حین دوره‌های وجود انرژی اضافی دچار کم غذایی است.

همچنین انسولین آنزیمی را در مغز مهار می‌کند که گردآمدن گلوتامات در فضای سیناپسی بین نورون‌های مغز را امکان پذیر می‌سازد. این عمل به خسارت دیدن بازگشت ناپذیر سلول‌های مغزی و تخریب عملکرد مغز می‌انجامد.

مصرف عسل در پیش از خواب آزاد شدن هورمون‌های استرس‌زا را کاهش می‌دهد و تولید و آزاد شدن ملاتونین را به حداکثر می‌رساند، ملاتونین همان هورمونی است که با نام «هورمون یادگیری» شناخته می‌شود. تولید بیش از اندازه‌ی هورمون‌های استرس در شب‌های متوالی تولید ملاتونین را مهار می‌کند. هنگامی که ملاتونین به شکل عادی تولید می‌شود، جلوی آثار منفی تولید بیش از اندازه‌ی انسولین را در مغز می‌گیرد.

خواب با کیفیت که برای یکپارچگی حافظه اساسی و برای یادگیری آدمی حیاتی است را ممکن است با استراتژی ساده‌ی مصرف یک قاشق عسل در پیش از خواب به دست آورد. این استراتژی فیزیولوژی تجدید قوا را بهینه سازی می‌کند، تولید بیش از اندازه و مزمن هورمون‌های استرس‌زا به وسیله‌ی غدد فوق کلیوی را کاهش می‌دهد یعنی همان‌هایی که ملاتونین را مهار می‌کنند و دقیقاً محیط سوخت و سازی لازم را برای آزاد سازی ملاتونین، هورمون رشد و IGF-1 فراهم می‌سازد، یعنی هورمون‌هایی کلیدی برای یکپارچگی حافظه و یادگیری.

دلیل پنجم: عسل برای پیری، بیماری‌های تخریب کننده اعصاب و دیگر بیماری‌های سوخت و سازی

از دیدگاه جامعه شناختی، ما در حال تجربه‌ی همه‌گیری مدرن پیری هستیم. کل شمار افراد بالای 60 سال در جهان به سرعت در حال نزدیک شدن به مرز یک میلیارد نفر است. بخش عمده‌ای از جمعیت کهنسالان دچار مشکلات و بیماری‌هایی هستند که حاصل کم‌ خوابی در شب‌های پی در پی است. نتیجه‌ی این رویداد فعال شدن فیزیولوژی استرس و التهابی است، که خود منجر به افزایش خطر بیماریهای قلبی، بیماری قند، چاقی، افسردگی، از دست دادن حافظه، بیماری آلزایمر و افزایش هنگفت هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی برای خانواده‌ها، دولت و بخش خصوصی بیمه‌های اجتماعی می‌گردد.

این واقعیت را ممکن است به سهولت با استراتژی ساده‌ی بهبود انرژی رسانی به مغز در طول شب واژگونه ساخت. یک تا دو قاشق غذاخوری عسل که پیش از خواب مصرف گردد کیفیت خواب را افزایش می‌دهد، فیزیولوژی تجدید قوا را تسهیل می‌کند و از ا سترس سوخت و سازی مزمن و تورم را کاهش می‌دهد. این استراتژی کم  هزینه، کارآمد، و عاری از خطر می‌تواند بهبود عمده‌ای در تندرستی و بهزیستی جوامع کهنسالان در سراسرجهان پدید آورد.

برای اصلاح وضعیتی مزمن چندان دیر نیست. کافی است رهنمودهای ساده‌ی زیر را برای به دست آوردن سلامت بهتر، در سنین پیری به کار بندیم.

گرسنه به رختخواب نروید! پرهیز از مصرف غذا در ساعات پیش از خواب مطمئناً در طول ساعات بی غذایی شبانگاهی مشکلات سوخت و سازی بزرگی پدید می آورد.

به کبد خود این امکان را بدهید که نه تنها پیش از خواب بلکه همچنین در طول روز گلیکوژن کافی ذخیره نماید.

از مصرف بیش از اندازه‌ی قندهای ساده (سوکروز) و قندهای مایع خودداری کنید. این غذاها ( و غذاهای فراوری شده  حاوی آنها) تنها سطوح قندخون را بالا می‌برند و منجر به هیپرانسولینمی می‌گردند.

با سوخت رسانی به مغز پیش از اندام‌های دیگر این عضو را خرسند سازید! کبد به مغز سوخت رسانی
می‌کند و عسل سوخت مورد نیاز کبد را فراهم می‌سازد. مغزی که خوب سوخت گیری شده باشد جلوی استرس سوخت و سازی را می‌گیرد. هنگامی که مغز خرسند باشد، کل بدن خشنود می‌گردد!

استراتژی ساده مصرف روزانه عسل تصفیه نشده‌ی با کیفیت بالا را برگزینید. یک قاشق غذاخوری در موقع رفتن به رختخواب، یک قاشق غذاخوری در صبح همراه با صبحانه و یک یا دو قاشق در طول روز پیش و پس از دوره‌های ورزشی به حفظ سلامت شما کمک خواهد نمود.

3 نکته‌ی مورد توجه در مواقعی که شما به بدن تان سوخت رسانی نمی‌کنید

قبول دارم که من فرد پر مشغله‌ای هستم، در حین ساعات کار، خشن‌تر از دوستانم، سوخت گیری اتومبیلم، غذاخوردن و انجام کارهای دیگر … وقت زیادی برایم باقی نمی‌ماند. یکی از نکات بیش از همه نادیده انگاشته شده و غالباً فراموش شده‌ی نیازهای غذایی ما، نیاز به گلیکوژن کبدی است.

گلیکوژن کبدی غذای مغز است. هنگامی که مغز احساس می‌کند که میزان گلیکوژن کبد پایین است سه چیز اتفاق می افتد:

  1. سیگنال افت گلیکوژن: کبد سیگنالی موسوم به IGEBP-1 ( عامل پیوند دهنده‌ی پروتئین-1 انسولین مانند) را به مغز می‌فرستد. IGEBP-1  برای بدن ضرری ندارد مگر این که این ماده مقدار گلوکزی را که ماهیچه‌های بدن شما می‌تواند به درون خود جذب کند را محدود سازد. این سیگنال هشداری است به مغز دایر بر این که میزان گلیکوژن کبد پایین است.
  2. آزاد شدن هورمون‌های استرس‌زا: وقتی که مغز حضور IBFBP-1 را احساس می‌کند، هورمون‌های استرس‌زا، و در وهله‌ی نخست کورتیزول و آدرنالین را بسیج می‌کند تا در صد یافتن منبع سوختی جایگزین برآیند.
  3. تخریب پروتئین  ماهیچه: کورتیزول آزاد شده نخست به ماهیچه‌ها یورش می‌برد و باعث فروپاشی پروتئین ماهیچه‌ای می‌گردد و آن را به کبد می‌برد و تبدیل به گلیکوژن می‌کند و آنگاه این ماده را برای استفاده‌ی مغز شما ذخیره می‌سازد. این حالت را استرس سوخت و سازی می‌نامند. بسیاری از ماها، فراموش می‌کنیم مطمئن شویم که بدن ما در تمام ساعات درست سوخت رسانی می‌شود که علت آن پرمشغله بودن زندگی ماست.

با این که هورمون‌های استرس‌زا و تخریب ماهیچه‌ها چیز خوبی نیست، آثار دراز مدت استرس سوخت و سازی حتی از این هم هشدار دهنده تر است.

آثار دراز مدت استرس سوخت رسانی

  • بیماری قند نوع 2
  •  چاقی
  • بیماری‌های قلبی عروقی

وقتی که من فراموش می‌کنم که در طول روز کاری پر مشغله به بدنم سوخت رسانی کنم باعث می‌گردم که بدنم وارد مرحله استرس سوخت و سازی شود. بدون این که حتی خودم از این موضوع آگاه شوم. اگر این رویداد هرازگاه پیش آید چندان مهم نیست اما من باعث می‌شوم که این کار مدام ادامه یابد تا زمانی که آثار منفی آن را بر بدن خویش مشاهده نماییم.

کوته وار، همواره سوخت رسانی به بدن خویش را برقرار سازید. بدنی که خوب سوخت رسانی شده باشد تنی سالم است، به ویژه سوخت رسانی به کبد را فراموش نکنید.

منبع: کتاب انقلاب عسل اثر دکتر مک اینس – دکتر رون فسندن

ترجمه : مهندس سیدی